Amin na 'Pag Anim

"Amin na 'Pag Anim" ang pamagat ng entri na ito. Sir, kung kayo po ang nagbabasa nito ngayon, hindi po ako nang-aasar. Natuwa lang po talaga ako sa inyong "anim na pag-amin." Promise.

Mapagkakatiwalaan naman ang ganitong mukha,

 hindi ba? Mali! Hindi 'yan!

Heto pala. Hindi ba? Shocks! Hindi 'yan! Hindi ko kilala 'yan! 

Pumunta ng UP para lang mag-pose ng ganiyan... Sino ba 'yan?!

  (Heto na talaga) ...hindi ba? Napaka-inosente. At sinadya kong hindi tanggalin ang Nov. 07 (Paano pa ba lalong bibigyan ng emphasis 'to) dahil, ehem, ehem, malapit-lapit na (Oo, malapit na. Walang hihindi). Baka lang naman gusto ninyong magbigay ng regalo pagbati?

(Kung nais ninyo - mga sanang nag-e-exist na mambabasang hindi si sir at hindi rin mga kaklase ko - na malaman kung ano itong "anim na pag-amin," basahin ang susunod na isyu ng web journal na hal.! O kaya naman pumunta kang Ateneo. Dapat talaga ang kinuha kong kurso ay Advertising e. Haha!)

Sa sobrang tuwa ko, ninais kong makagawa rin ng isang matalinong diskusyon gamit ang isang paglalaro sa isa o mga salita bilang sentro. Pero... ang hirap! Ang mga sumusunod ay ang aking mga nagawa (copy-paste mula sa Notepad ang mga naka-italicize):

Pitong pito
Puwede na, pero... ano 'to, Math? Pitong pito ay apatnapu't siyam. Multiplication table ang drama? O kaya maghahanap ako ng pitong klase ng pito? ...Plastic, bakal, kahoy (mayroon ba?!), alloy, tela (?!), tao (hindi 'yung tao mismo. 'Yung bibig at lalamunan at lahat ng kailangan para "pumito") at dahon!

...Hindi ako natutuwa. (Paumanhin, mga whistle enthusiast, kung mayroon man!)

Isang asin
Seryoso. Isang asin. Isa lang. Isa lang talaga. Walang tawad. Hay.

O, suki! Bili na! Isa lang ha! Dahil suki kita, kunin mo na 'yung malaki sa may kanan! Para sa 'yo lang 'yun suki!

Tatlong talong 
Bumili ng tatlong talong tsaka tortahin! Puwede na ako gumawa ng entri tungkol sa pagluluto... pero wala akong talento doon.


Walong talong
...Paumanhin. Ako na mahilig sa talong.

Apat na tapa
Apat na pata
Halata na bang gutom ako noong ginawa ko ito?

Tatlong footlong
Kung hindi pa halata kanina, ngayon, hindi maikakailang oo!

Siyam na kikiam (ng katotohanan)
Hindi ako nagbibiro kung sasabihin kong ito dapat ang pamagat ng entri ngayon. Pero hindi ko talaga makayang maging seryoso kapag kikiam ang pinag-uusapan... nagugutom lang ako. Pero ang sarap isipin na kinakagat, nilalasap mo ang kikiam, lalo na kapag malutong ang mga dulo nito...

Nakakagutom.

Anim na mani (ng katotohanan)
Gutom. na. ako.

Alam kong kanina pa kayo nakakita ng (ng katotohanan) pero sobrang nakakatuwang maglagay nito. Para bang nagkaroon ng superpowers ang mani at kikiam. 'Yung tipong naririnig mo sa anime kapag sasabihin nila ang pangalan ng supermove nila.

Oo, Zenki at ang "Dakilang Bajulaaaaaaaa!" ni Chiaki ang pinaparinggan ko.

Limang mali
Maganda sana ito, kaso hindi mawala sa isip ko na sana mas maganda ang paglalaro sa salita kung sa halip ay limang maling, ngunit... pagkain na naman ito.

 

O limang pares ng mga larawan na may limang pagkakaiba tulad nito. Ngunit wala akong talento sa arts, at photoshop. At nakakasakit sa ulo kapag may hindi ka mahanap na isa!

Sa hinaba-haba ng intro ko, ang gusto ko lamang sabihin ay mahirap "maglaro" ng mga salita. Ngunit, kapag pinilit mo, may mahahanap ka rin. At iyon na nga ang nahanap ko: Amin na 'Pag Anim.

Pagkaisip ko nito, naisip ko agad, NBA. Betting. Amin na (ang pera/pagkain/buhay mo) kapag anim (ang lamang ng/sa kalaban). Sa totoo lang, malaking bahagi ng buhay natin ay sugal. Sinasabi pa nga na ang buhay ay isang sugal, dahil hindi mo alam kung mabubuhay ka sa susunod na segundo. Para bang ang lahat ng iyong nagawa ang iyong tinatayaan habang ang pagkakataon sa bukas at hinaharap ang nakatay.

Ngunit, kung iiwanan natin sandali ang pilosopikal na "sugal," marami sa atin ang talagang nagsusugal. Kanina pa lang, ang haba na ng pila sa tayaan ng lotto. Paano pa kaya kung iyon ang tinatawag nilang mega-jackpot? Kapag may patay, siguradong may saklaan. Sa ilegal na banda naman, talamak pa rin ang jueteng, lalo na sa mga probinsiya. Kahit saan, may sugalan.

Kahit saan nga. Kung nagkataon siguro na hindi basa sa CR, doon sila magsusugal e.

Kaya nga, amin na 'pag anim. Nagsusugal ang mga tao dahil kulang ng excitement sa buhay nila at/o sobrang yaman o sobrang hirap nila. Kapag mayaman, hindi na nila alam kung saan ilalagay ang pera nila na higit na mapapansin sa mga nanggaling sa hirap - sinasabing ito'y dahil hindi nila kayang i-badyet ang perang hindi naman sila sanay na hawakan. Hindi malayong maging mahirap muli. Kapag mahirap, iniisip nilang wala na silang pag-asa kung magpapatuloy lang sila sa pagsusumikap kaya go, go, go sila sa one time, big time. Ngunit hindi naman nananatiling one time - nagiging many times - habang hindi nakakamit ang big time - no time at all. Nakakalungkot isipin na maraming nalululon sa sugal dahil nasobrahan na sila sa utang at hindi na sila makaalis mula sa lubak ng kahirapan na sila mismo ang naghanap at naghukay.

Ang mga katagang "amin na" ay maaaring maging sumpa o biyaya sa isang sugarol, depende kung siya ang sinasabihan o siya ang nagsasabi. Ngunit, mas ninanais kong ang "amin na" ay maging isang "gamot" sa mga sugarol - "amin na," aminin mo na. Amining ang sugal ay isang bisyo. Amining nalululon ka sa isang bisyo, sa sugal. Amining kailangan mo ng tulong dahil nalulon ka na sa pagsusugal. Dahil ang pag-amin, gaano man kasakit o kapait tulad ng gamot, ay ang unang hakbang sa paggaling.

...Huwag na lang pala. Joke. Kaya ko 'yan! (Sana.)

Kaya naman, sinubukan kong gumawa ng tula!

At sa Uulitin

 Salamin, salamin,
 Bakit di sabihin
 Na 'ko'y sus'wertehin?

 Aking pipiliin
 'Tong malapit sa 'kin.
 Sana'y di biguin.

 ...Di kayang tawirin
 Ang layo ng bitwin.
 Bumagsak. Kay tulin.

 Sumigaw ang hangin
 Habang nakatingin
 Sa lalim ng bangin.

 Walang nakapansin.
 At kahit pilitin
 Paglipad ay bitin.

 Alin? Alin? Alin?
 S'ya'ng sigaw ng hangin.
 Kung hindi'y sa akin.

 Hindi pilit ang rhyming at ang mensahe ng tula. Magtiwala kayo sa mukhang 'to.

At kamay ni Ironman 'yan!

Ilang mahahabang komento at sariling puna sa piling bahagi ng naisulat na tula:

*Ang pamagat ay "At sa Uulitin" dahil ang mga sugarol ay sinungaling - kahit sabihin nilang "Last na 'to!" lagi't laging magkakaroon ng susunod na pagkakataon.

*Ang unang linya ay nariyan dahil napanood ko ang Snow White and the Huntsman at ninais kong manalo ang reyna (na siyang bumibigkas ng mga kataga) dahil ang gumanap sa kanya ay si Charlize Theron na sobrang hot galing na actress hot! (Hindi mawala sa isip ko ang milk bath scene) Ngunit, hindi lamang si Charlize (at ang bonggang hotness niya) ang dahilan sa paggamit nito. Hindi maikakaila na ang reyna, na ang step-mother ni Snow White, ay isa sa mga pinakakilalang pagsasatao sa ganid (personification of greed) at kasamaan. At ang salamin ay isang mahalagang punto dahil: Una, ito ay all-knowing. Nangangahulugan lamang na alam nito na walang pag-asa sa sugal; Ikalawa, ito ay isang bagay na ngayo'y kinakausap ng persona. Pansinin na ito lamang ang naka-interact niya. Halos isara na niya ang sarili sa pakikipag-ugnayan sa tao.

*Natutuwa ako sa "Na 'ko'y sus'" dahil ito'y maaaring basahin bilang "Nako, sus!" - isang pagsasawalang-bahala at pagkapagod sa paulit-ulit na "pagtakas" ng suwerte at ng pag-intindi ng mga mahal sa buhay, sa bisyo ng persona.

*Ang "..." (elipsis) para sa akin ay katahimikan, at maraming maaring mahugot mula sa katahimikan. Ngunit, sa pagkakagamit sa tula, ang elipsis na ito ay nais kong basahin bilang paghihintay, at ang pagkabigo. 

Sa aking opinyon, ang bawat pangyayari sa mundo ay may "ngunit." Laging may ibang paraan sa pagtingin sa isang bagay, tao o pangyayari na taliwas sa mga napahayag na. Isa na rito ang paghihintay. Sa paghihintay, hindi mo alam kung ang hinihintay ba ay darating o hindi. Laging may posibilidad ng pagkadismaya, na halos laging kaugnay ng katahimikan. Sino nga ba ang  magiging masaya kung hindi na nga dumating ang hinihiling, binigay pa sa kaniya ang kabaliktaran ng nais? Kaya, nais kong mabasa ang "..." bilang paghihintay at pagkabigo, at para na rin sumakto ng anim na patinig ang linya (na siyang tunay na dahilan. Joke).

*Ang una kong naisulat sa buong tula na ito ay "Sumigaw ang hangin." Marahil ito'y gasgas na, ngunit talagang natuwa ako nang maisip ko ito. Paano sisigaw ang hangin? Woosh? Hindi natin nakikita ang hangin. Para siyang "wala lang." Pero alam mong nandiyan siya, kasi nararamdaman at naririnig mo siya sa bawat paggalaw. Ang gusto ko sanang sabihin ay "Wala naman yatang sumigaw, pero parang mayroon." 'Yung tipong kapag nakasakay ka na ng rollercoaster at hindi mo napapansin na sumisigaw ka na dahil gusto mo na lang bumaba (...o ako lang ba 'yon)? At ang hangin ay natural - sa pagpapakahulugang ito, maari nating sabihin na sumisigaw ang hangin dahil wala sa natural order ang ganitong mga gawain. Oo nga naman. Bakit hindi ka na lang magtrabaho para sa pera, at sumakay ng rides para sa excitement pagkabigay ng sahod?


*"Alin? Alin? Alin?" ay sakto dahil para sa akin, mayroon akong tatlong laging tinatanong sa sarili kapag natatalo ako: Una, alin/sino/ano ang nanalo?; Ikalawa, alin/ano ang dapat kong ginawa?; Ikatlo, alin/ano na ang gagawin ko? Para sa mga nagsusugal, mas desperado silang malaman sa mga sagot sa mga ito dahil nakataya ang pera nila rito. Maaring makita ako bilang isang materialistic na tao, ngunit hindi maikakaila na malaking bahagdan ng survival ng tao sa mundo ngayon ang nakasalalay sa kung anong halaga mo, na halos laging quantifiable gamit ang currency o pera. Lahat ng kailangan ay mabibili basta may pera. Kaya masasabi na rin na kung walang pera, mahihirapan kang manatiling buhay.

*Ang pamagat ay may anim rin na pantig. Animan ang tula na may anim na saknong rin. Iyon lamang ang koneksiyon sa "anim" ng tula. Haha!

Sinadya kong ilagay ang mga panget na litrato kong ng kung sino man siyang may... hindi katiwa-tiwalang mukha para matawa kayo. Alam kong natatawa na kayo ngayon kaya kunwari na lang sinadya ko. Joke.  

Shocks, nakakahiya! 


...Paalam na!







Glow Images, “Find the Differences -Turkey Day,” Flickr image, http://www.flickr.com/photos/glowimages/5190086072/ (accessed June 24, 2012).

HatredMegaman. "Zenki, Ang Tagapagtanggol Tagalog Part 6 [HD]." YouTube. Online video clip, http://www.youtube.com/watch?v=PLx6szJoB0Y&feature=relmfu (accessed 24 June 2012).

Iftekhar Rashid, “Salt Cultivation,” Flickr image, http://www.flickr.com/photos/49483120@N07/4595962588/ (accessed June 24, 2012).

KT of Lake Orion, “Medicine,” Flickr image, http://www.flickr.com/photos/97867906@N00/4772117172/ (accessed June 24, 2012).

LoraxV, “Gambling,” Flickr image, http://www.flickr.com/photos/frekur/430707038/ (accessed June 24, 2012).

Marrion Alvarez, “Kikiam,” Flickr image, http://www.flickr.com/photos/marrionalvarez/5414747509/ (accessed June 24, 2012).

(Kapag naman po sariling larawan ang ginamit, hindi na kailangang i-cite, hindi ba?)

A4 ka nang 4, hindi naman sakto sa baso

 4. Pour. Ako na corny.

Sa lahat ng maaari kong mapansin sa syllabus, ang papel pa mismo ang napagdiskitahan ko. Kasi naman, buong buhay ko, lagi na lang short bond paper ang pinapagamit (maliban na lamang kapag art - sa oslo 'yon, hindi ba?). Tapos, bigla na lamang magbabago. Panahon na ng A4.

 Hindi itong A4 na ito. Pero mas maganda sana kung ito.

 Ito! Pero mas gusto ko 'yung Audi A4.

Kakaiba ang A4, lalo na sa paningin ng isang taong halos hindi pa ito nagagamit sa buong buhay niya, katulad ko. Para bang ginupit ang mahabang gilid ng short bond paper at idinikit sa maiksing gilid nito. Sa makatuwid, slightly taller and sexier version ng short bond paper ang A4.

Mula short bond paper, naging A4.

Pero bakit ba kailangang mag-A4? Marahil ito ang tanong ng mga Atenista. Ano ba ang mayroon ang A4 na wala sa short bond paper, at sa iba pang papel na ito ang napili bilang standard ng unibersidad? Ano ang pinagkaiba nilang lahat, maliban sa sukat ng mga ito? Hindi ba puwedeng, sabihin nating, long bond paper ang gamitin, dahil mas malaki ito at mas maraming mailalagay! Isipin mo kung ang takdang-aralin  mo ay sampung pahina na papel tungkol sa basurahan. Hindi double-spaced, at ang font ay Calibri, size 9.

Pamagat: Ang Epiko ng Basurahan. Ikaw na ang Homer ng ika-21 siglo.

Maliban sa katamaran, ano pa kaya ang dahilan kung bakit hindi long bond paper ang napili, at A4 ang the one? Kung katamaran lang naman ang basehan, bakit hindi post-it na lang? Madikit pa! Kumbaga, bakit ang A4 ang Neo sa matrix ng mga papel?

Kung sana ganito rin ang itsura ng A4. Game.

Marahil mas magandang magsimula sa pagkilala sa A4. Ano nga ba ang A4? Saan ito nagsimula, at sino ang napakagaling na nag-imbento ng sukat ng A4? Pero, ang boring naman kung ganoon. Kaya kilalanin natin ang A4 sa pamamagitan ng mga knock, knock jokes! Kahit na wala naman talaga silang kinalaman sa pinanggalingan ng A4.

BABALA: Ang mga sumusunod na biro ay kasing-corny ng pamagat ng blog na ito. Ito ay Rated PG ng pseudo-quasi-faux-MTRCB (alam ko pong hindi ito salita) sa sobrang corny.

A: Knock, knock.
B: Who's there?
A: A4!
B: A4 who?


A: That you're the only one for me. A4, repeat steps one through three. (Back at One ni Brian McKnight)

 Ikaw na ang magaling. Ikaw na. <3

...paumanhin. Alam kong pilit. Subalit, may apat pa akong back-up A4 knock, knock jokes na mangto-torture magpapatawa sa inyo!


(Back-up 1) A: Three words, A4 you! (1234 ng Plain White T's)

Ang pange- Sabihin na lamang nating kakaiba ang music video na ito.

Alam kong hindi kayo natawa. Ako rin e. Susunod!


(Back-up 2) A: A, A, A, A, me plus you... (One Time ni Justin Bieber)

HAHAHAHA. Hindi ko nakayang lumampas ng isang minuto sa video na ito.

Siguro naman, kahit hindi kayo natawa sa joke ko, natawa kayo sa video. O baka sumakit lamang ang ulo ninyo. Paumanhin.


(Back-up 3) A: A4! Sean Kingston... (Beautiful Girls ni Sean Kingston)

 Ang pogi ni Sean Kingston. Seryoso.

 Uy, nakakatawa na 'to ha! Hindi na gaano kahalatang pilit. Haha. Heto ang huli!

(Back-up 4) A: Soft kitty, warm kitty, little ball A4. (Soft Kitty... sa The Big Bang Theory)

Pagsasalin: Malambot na pusa, mainit na pusa, maliit na bilog ng balahibo.

Matagal kong pinag-isipan 'yan ha!

Kung akala ninyong walang kaugnayan ang mga knock, knock jokes ko sa A4, parehas tayo. Joke. Sa totoo lang, mahirap makita ang koneksyon, ngunit mayroon talaga. Promise. Swear. Kapag nakita ninyo, hindi kayo makakapaniwa- Teka. Tama na nga ang pagpapatumpik-tumpik. Nagmumukhang pinapaniwala ko na lamang ang sarili kong may koneksyon talaga e. Na totoo naman.

Nabasa ko dati na ang A4 ang standard paper ng ibang bansa (hindi kasama ang Amerika). Dahil daw ito sa napakagandang ratio ng A4. Bata pa ako noong binasa ko ito kaya hindi ko naintindihan kung anong kinalaman ng ratio sa papel. Ngunit tama naman ang naaalala ko, ayon sa Wikipedia. Kalahatiin mo man ang A4, hindi nagbabago ang ratio nito, kaya madali itong gamitin, lalo na sa mga copier machine. Kaya, bukod sa ito ang standard ng halos lahat ng bansa, may praktikal na dahilan din naman ang paggamit dito.

Pero bakit ba tila takot na takot tayo sa pagbabago? O, sa kasong ito, bakit ba gulat na gulat at buwisit ako sa pagbabago ng standard ng papel sa Ateneo? Papel pa lamang ito. Paano pa kaya kung mas malaking bagay pa ang nagbago? Sa mga maliliit na bagay na ito nasasalamin ang ugali nating mga Filipino. Ang dahilan sa aking pagkagulat at kakaunting pagkadismaya sa pagbabagong ito ay maaring dahilan din ng pananatiling sarado ng isipan ng ating mga pinuno sa isyu ng divorce, same-sex marriage at premarital sex.

Dahil ito ay nakasanayan na.

Tama bang dahilan ito sa pagpigil sa pagbabago?

Ano ang mangyayari sa atin kung hindi tayo magbabago? Lalo na kung mayroon namang magagandang dahilan ang kabilang panig, ang "bago," ang taliwas sa nakasanayan?

Hindi tayo makakausad. Dahil hindi tayo makawala sa nakasanayan, hindi natin magawang sumulong. Hindi naman sa sinasabi kong dapat iwanan ang nakasanayan, ngunit dapat manatili tayong obhetibo at huwag hayaang ang "paglingon" sa nakaraan ay maging full-time. Huwag tayong magbabad sa nakaraan. Nabubuhay man tayo dahil sa nakaraan, nabubuhay tayo sa ngayon, at para sa kinabukasan. Mas cool sigurong sabihin sa Ingles: We may live because of the past, but we are living in the present, and for the future. 

Kung magpupumilit akong gumamit ng short bond paper kahit A4 ang kailangan, siguro matatawa o mabubuwisit ka lamang sa akin. Ngunit kung mas malalaking isyu na ito, kunwari, kakain ako ng tao kasi Mayan ako noong past life ko at sanay ako doon. Kaya kakainin kita. Siguro naman hindi ka na matatawa, lalo na pag tinali na kita sa mesa at sinumulan ko na ang ritwal. Lalo na kapag kinakain na kita. Ibig sabihin, ang pagsunod sa mga nakatakda, standards man o etiquette, lalo na ang batas, ay kailangan.

Paano kung hipster ka, o rebel ka, dahil cool 'yun?

...bahala ka. HAHA.

Pero siguro, alam mo naman sa sarili mong hindi magandang dahilan iyon, hindi ba? Egocentrism iyan, pare (at mare! Baka sabihing sexist ako e). Hindi umiikot sa iyo ang mundo. Hindi puwedeng kung ano ang gusto mo, iyon ang puwede, at kung ano ang ayaw mo, iyon ay hindi puwede. Hindi lang po ikaw ang tao rito. At hindi lamang ang opinyon mo ang mahalaga. Democratic country po tayo, kuya (at ate!). At kahit hindi, respeto na lamang po. Lahat tayo ay may karapatang magsalita at mapakinggan, hindi lamang ang iyong sarili, okay? Try mo gumawa ng time machine at doon ka sa panahon ng monarchies o dynasties. Good luck na nga lang sa 'yo, kasi kahit makapunta ka doon, hindi naman ikaw ang namumuno doon.

Sa makatuwid, dahil sa A4, napaisip ako sa kahalagahan ng pagsunod at sa pagkakulong nating mga Filipino sa mga nakasanayan.

Maraming salamat, A4.

At dahil diyan, use A4 in a sentence!

Sentence 1:
A: Uy, may bagong labas na iPhone ah!
B: Hay. Hindi naman ako makakabili niyan.
A: Bakit naman?
B: A4 lang ako eh.

Sentence 2:
A: Ang galing naman ni Jessica Sanchez! Sobrang talented niya!
B: Hindi lang naman talent ang kailangan para maging successful, pare (o mare).
A: Ano pa? Looks, connections, suwerte?
B: A4t pa pare (o mare), kailangan ng maraming A4t.


Sentence 3:
Ang buong seksyon B ay bibigyan ni G. Samar ng A4 Fil14. Sana.

HAHA. Joke lang po.

At dahil natuwa ako sa A4, heto ang kantang Harana ng Parokya ni Edgar. Pinalitan ko ang lyrics para sa A4. Ipagpaumanhin sana ito ng Parokya ni Edgar. Hindi ko naman sinasadyang sirain ang kanta...

 Aww.

Uso na ba'ng A4 paper?
Marahil ikaw ay nagtataka.
Ano ba 'tong mukhang gagong
Pinapayat na short bond paper?
Pinahaba lamang ng kaunti.

Meron naman d'yang ibang sukat.
Bakit hindi na lang index card?
'To'y maiksi lang di katulad
Ng legal size o ng letter size.
'Yun nga lang mas maayos ang A4 sa copier.

(Chorus)
Puno'ng mundo ng kung ano-
Anong sukat, uri ng papel.
Sa 'yong tingin, ano ang dapat gamitin?
Anong ipapampili mo,
Katamaran o iyong
Nakasanayan kesa iyong dapat?
So in short, mag-A4 paper... tayong lahat.

*Hindi po ako nakainom habang ginagawa ko ito. Hindi rin po ako naka-drugs. Talagang... ganito lamang po ako. Paumanhin.




Last na, dahil umuulan! Use H4 in a sentence! (H4 naman para maiba)
Huwag mong kalimutan ang iyong payong! H4-ing outside.

...paumanhin. Paalam!










Adele Claire, “A4 Copier Paper,” Flickr image, http://www.flickr.com/photos/adeleclaire/6797397805/ (accessed June 17, 2012).

Anathemata, “Writing,” Flickr image, http://www.flickr.com/photos/anathemata/36017856/ (accessed June 17, 2012).

exfordy, “Audi Quattro A4,” Flickr image, http://www.flickr.com/photos/exfordy/2674348013/ (accessed June 17, 2012).

hayley199607. "Justin Bieber- One Time Official Video Slowed Down." YouTube. Online video clip, http://www.youtube.com/watch?v=9D74Ye_Var0 (accessed 17 June 2012).

islandbuoy22. "Brian McKnight - Back At One alternate arrangement." YouTube. Online video clip,
http://www.youtube.com/watch?v=xZQOUdHrD7o(accessed 17 June 2012).

jackiebese, “Before and after weight loss surgery,” Flickr image, http://www.flickr.com/photos/jackiebese/5182903344/ (accessed June 17, 2012).

OPMmusics. "Parokya Ni Edgar - Harana (official music video)." YouTube. Online video clip, http://www.youtube.com/watch?v=RrNZqBu7q78 (accessed 17 June 2012).

seankingstonVEVO. "Sean Kingston - Beautiful Girls." YouTube. Online video clip, http://www.youtube.com/watch?v=MrTz5xjmso4 (accessed 17 June 2012).

Sergio Romiti, “Pouring Water 1,” Flickr image, http://www.flickr.com/photos/sergioromiti/6946415813/ (accessed June 17, 2012).

sithuseo, "Keanu Reeves Wallpaper,” Flickr image, http://www.flickr.com/photos/46808649@N07/4875064883/ (accessed June 17, 2012).

thebigbangtheory. "The Big Bang Theory - Soft Kitty." YouTube. Online video clip, http://www.youtube.com/watch?v=sIp77PUvLTE (accessed 17 June 2012).

Nagbabalatkayong Ako

Ang lahat ng tao ay may mga lihim. Minsan, maging ang ating mga layunin at ang ugali ay ating itinatago sa harap ng iba. Isa sa mga dahilan nito, para sa akin, ay takot tayong masaktan. Ngunit mas takot tayong makasakit ng iba at kamuhian nila dahil dito. Dahil sa takot na ito, nagkakaroon ng pagtatalo sa ating mga nais - ayaw nating masaktan at makasakit ngunit gusto pa rin natin ng isang makakasama. Ang nakikita nating solusyon ay ang magtago at magbalatkayo.

Ito ay higit na nakikita sa mga drama sa telebisyon at sa pelikula. Magkakaroon ng pagkakataon na ang bida ay makakaharap ang kontrabida at may hostage o blackmail na hawak ang kontrabida. Dahil dito, nanaisin ng bida na lumayo na lamang ang kanyang mga mahal sa buhay (kung hindi man ito ang utos ng kontrabida) ngunit sa loob niya'y naghahanap siya ng mapagsasabihan, isang kaibigan na maaaring tumulong. Muli, sa kabilang banda, Ayaw na ayaw niyang masaktan ang kanyang mga mahal sa buhay kaya magsasakripisyo siya at magbabalatkayo na walang nangyayaring masama o kaya nama'y biglang mag-iiba ang kanyang ugali. At ito nga ang nangyari sa tula - sinusubukang magpakatatag ng persona ngunit makikita pa rin, matapos balatan ang kanyang mga pahayag, na nahihirapan siya.


Balatan

Gagawin ko ang lahat ng aking nais
Kahit sa oras na masaktan nang labis.
Ayos lang kahit sino, lalo ang iba,
Siya o ikaw, ang sarili, kahit kapwa.
Ang hadlang ay kamumuhian kong lubos.
Ikaw ma'y di mapapatawad. Sa unos,
Sarili lamang ang nais kong sagipin.
Ang ayaw ko lang ay manga alagain,
Ang manga kaibigan na sinasabi.
Paalam lamang ang binigkas ng labi.


Tanggalin natin ang "balat" ng tula. Tanggalin ang una at huling linya, pati ang una at huling dalawang salita sa bawat linya. Ito ang kalalabasan:

Gagawin ko ang lahat ng aking nais
Kahit sa oras na masaktan nang labis.
Ayos lang kahit sino, lalo ang iba,
Siya o ikaw, ang sarili, kahit kapwa.
Ang hadlang ay kamumuhian kong lubos.
Ikaw ma'y di mapapatawad. Sa unos,
Sarili lamang ang nais kong sagipin.
Ang ayaw ko lang ay manga alagain,
Ang manga kaibigan na sinasabi.
Paalam lamang ang binigkas ng labi.

Oras na masaktan kahit sino, lalo ikaw, ang sarili ay kamumuhian, di mapapatawad. Ang nais ko lang ay kaibigan.



Mahirap umarteng malakas kung ika'y hinang-hina na. Ngunit, bilang mga taong marunong magmahal at lubhang natatakot masaktan at makasakit ay ginagawa pa rin natin ito. Para sa akin ay hindi ito maiiwasan at hindi dapat iwasan kung nasa lugar naman. Gayumpaman, nawa'y makahanap tayong lahat ng kahit isang makakasama, isang kaibigan, na maaari tayong maging bukas. Mahirap magtiwala, subalit kay sarap at kay gaan sa pakiramdam kapag nasusuklian ito. Ang mas magandang solusyon ay tiwala, sa halip na pagbabalatkayo. Kung ang pundasyon ng relasyon ay tiwala, siguradong ito'y magtatagal.

Beep, Beep!

Kakaibang tunay ang mga Aymara. Ang "nakaraan" para sa kanila ay nasa harapan. Ang "hinaharap" naman ay nasa likuran. Kung tutuusin, mas may kabuluhan ang kanilang pagpapakahulugan sa panahon. Maraming magandang argumento ang kaisipang ito ng mga Aymara. Una, nasa harapan ang nakaraan dahil madali itong "makita" at lagi na itong nasa ating isipan. Ikalawa, nasa likuran ang hinaharap dahil hindi ito abot-tanaw. Tama naman, hindi ba? Ngunit, para sa akin, tama lamang na ang nakaraan ay "nakaraan" at ang hinaharap ay "hinaharap." Bakit? Dahil sa dyip.


(O sa kahit anong sasakyan, sa totoo lang.)

Kapag sinasabing hinaharap, o nakaraan, ang unang larawan na pumapasok sa ating isip kaugnay ng posisyon ng tao sa panahon ay isang nakatayo o naglalakad na tao. Ngunit paano kung nakasakay siya sa isang sasakyan? Unti-unti nang malulutas ang problema ng "nakaraang" kung tutuusi'y dapat hindi nakikita at "hinaharap" dapat nama'y kitang-kita. At dahil tayo'y mga Pilipino, mas nakatutuwang isipin kung ang sasakyan ay dyip, at tayo'y nasa isang dyip. Ngunit hindi tayo mga pasahero ngayon. Tayo ang tsuper.




Ang nakaraan ay literal na ating nadaanan. Hindi katulad kapag taong nakatayo lamang ang larawan sa isip, maaari nang makita ang nakaraan sa pamamagitan ng salamin sa harapan at gilid ng drayber. Ngunit maliliit na salamin lamang ang mga ito kaya't pili lamang ang nakikita. Nararapat lang na maliliit ito dahil kakaunti lamang ang ating naaalala. Marami naman talaga tayong hindi maalala sa ating nakaraan. Maaari nating sabihin na ang mga "pasahero" sa ating "dyip" ang iilang alaala na napili nating matandaan nang lubos, malay man tayo o hindi sa pagpiling ito. At ang kakarampot na ilaw mula sa "pintuan" ng jeep ay iyong mga alaalang ating naiwan na. Ito rin ang nasasalamin ng mga "side mirror." Nagsisilbing paalala ang mga "side mirror" para sa mga sasakyan para hindi makaskas o tumama sa gilid ang sasakyan. Ganito rin naman ang silbi ng ating mga alaala. Masasabing ang "pamasahe" ng mga "pasaherong" ito ay ang mga aral na nakuha natin mula sa mga karanasan sa nakaraan, na tunay nga naman nagpapayaman sa atin.

Ang hinaharap naman ay ang nasa harap natin. Hawak natin ang manibela kaya tayo ang nagpapasya kung saan tayo tutungo. Ngunit, hindi natin nakikita ang buong hinaharap natin. Katulad sa dyip, hindi mo nakikita ang buong harap dahil nahaharangan ka ng isang salamin, isang lente kung saan ating nakikita ang daan, ang mundo. Marami pa nga minsang nakaharang sa salaming ito, katulad na lamang ng mga papel at karton na nagpapakita kung saan tayo papunta, mga sticker, permit, kung ano-anong burloloy, atbp. Sa buhay natin, ito ang mga ideolohiyang bumabara sa ating nakikita. Gayumpaman, mayroon naman tayong kakaunting "foresight" o "hula" sa kung anumang mangyayari sa atin kaya't mayroon pa rin tayong nakikita. Kahit ang ating mga pangitain ay hindi laging tama dahil sa mga natataong kaganapan, ganoon rin naman kung tayo'y nasa dyip - minsan nililinglang tayo ng ating mga mata. Ang mga akala nating "two-way streets" ay "one-way" pala, at bawal pala ang "u-turn." Kaya sakto lamang ang dyip kung ilalarawan ang panahon.

Ngunit saan tayo patungo? Katulad sa dyip, alam natin kung ano ang nais nating marating - tagumpay at kaligayahan. Ngunit hindi natin alam kung paano tayo tutungo roon. Maraming daan papunta at maaaring minsan masiraan pa tayo ng sasakyan. Ngunit mayroon namang mga gasolinahan, mekaniko at ang ating sariling mga kagamitan para tulungan tayong ayusin ang mga ito. Para sa akin, ang mga gasolinahan ay ang mga pinagkukuhaan natin ng inspirasyon, ang mga mekaniko ang mga libro at ang sarili nating kagamitan ang ating kaalaman at kakayahan. Sa tulong ng mga ito, nakakaya nating magpatuloy sa ating biyahe.



Minsan nama'y may mga nababali tayong batas-trapiko. Sa tingin ko'y ito ang mga pagkakataong nasisira natin ang ating sariling mga paninindigan (sa tingin ko'y mas nararapat ang salitang paninindigan kaysa moralidad sapagkat ang moralidad ay higit na nakaugnay sa relihiyon o sa kung anuman ang tinatanggap ng lipunan. Ngunit hindi naman lahat ay may relihiyon at hindi lahat ng itinuturo ng relihiyon ay ating sinusunod, masakit at mahirap mang aminin. Hindi rin lahat ay sumusunod sa dinidikta ng lipunan. Mas magandang gawing pamantayan ang sarili).

Ngunit patuloy lang ang biyahe. Maaari tayong bumusina, tumigil, atbp. Nasa atin ang manibela. Tayo ay gumagalaw, naglalakbay. Mas masayang isipin na hindi lamang tayo nakatayo o naglalakad. O ha. Hindi ba't mas interesante at komplikado kung dyip ang ating iisipin at hindi lang basta taong nakatayo (na ang nasa harapa'y hinaharap at ang nasa likura'y nakaraan)? Maaari pa nating gawing kakaiba ang disenyo ng ating "dyip" na tunay na sasalamin sa atin! Mas nakaaaliw itong isipin.






Patuloy lang ang biyahe. At habang tayo'y nagpapatuloy, dumarami nang dumarami ang ating naisasakay.











Huwag kang maiwan. Sakay na!




















Cymer, “High Velocity,” Flickr image, http://www.flickr.com/photos/cymer/185094897/ (accessed February 6, 2012).

dingerdclicker, “Philippine Jeepney,” Flickr image, http://www.flickr.com/photos/dingerdclicker/3636091979/ (accessed February 6, 2012).

gecua, “Jeepney,” Flickr image, http://www.flickr.com/photos/gecua/3751600833/ (accessed February 6, 2012).

greeneighteen, “Siksikan(packed),” Flickr image, http://www.flickr.com/photos/greeneighteen/6328132731/ (accessed February 6, 2012).

joeyyepez, “destinations,” Flickr image, http://www.flickr.com/photos/joeyyepez/3771702538/ (accessed February 6, 2012).

jzy, “It's getting awfully crowded in here!,” Flickr image, http://www.flickr.com/photos/jzy/178811565/ (accessed February 6, 2012).

life begins with 4t, “the lone passenger,” Flickr image, http://www.flickr.com/photos/life_begins_with_4t/3815758114/ (accessed February 6, 2012).


life begins with 4t, “the philippine jeepney,” Flickr image, http://www.flickr.com/photos/life_begins_with_4t/5020517685/ (accessed February 6, 2012).

lunaestan12, “Bayad po,” Flickr image, http://www.flickr.com/photos/lunaestan12/3273363135/ (accessed February 6, 2012).

Lalala

Ang susunod na tula ay aking ginawa dahil nais kong malaman ang hanggahan ng pag-iisip ng tao - paano ba tayo nakakakuha ng mga pagpapakahulugan sa mga salita, lalo na sa mga tula? Kung iisipin, maraming tula ang cryptic, vague at ambiguous (hindi natin malaman kung ano ang tiyak na kahulugan ng isang tula). Ngunit pinipilit pa rin natin gumawa ng kahulugan mula sa mga tulang ito.

Sa tulang Lalala, nais kong ipakita na ang tao ay makagagawa ng kabuluhan sa kahit anong magkakaugnay na salita, gaano man kahirap. Ngunit, tulad sa huling saknong, may mga bagay na wala naman talagang ugnayan. Ngunit pipilitin pa rin natin itong hanapin, dahil ganoon tayo - katulad ng mensahe ng tulang "Monologue for an Onion". Isa na rin itong pagbibigay-pansin sa isang nakakatuwang nakasanayan ng maraming mag-aaral, lalo na sa hayskul - ang paglikha ng tula sa pamamagitan ng pag-iisip muna ng mga salitang tumutugma, bago isipin ang kabuluhan at kahulugan ng tulang lilikhain. At dahil nakakatuwang sabihin ang huling saknong nang paulit-ulit. Patola.


Lalala

Gumagala,

Nakatingala,

Nakalulula.

Hinihila,

Kumakawala,

Madla.

Bumubula,

Nagtatala,

Sambitla.

Nawawala.
Simula.

Nag-aalala,

Nakakabakla,

Maningning na tala.

Nanghuhula,

Nagkakasala,

Anong mapapala?

Lumalala,

Di makaila,

Tulala.

Patula-tula,

Tumutula-tula,

Patola.

Tala, Tula, Tala

Tula ang aking tala
Tala na gumagala
Gumagala sa dila
Dila nitong may sala.

,

Tula, ang aking tala
Tala kung sa'n nagmula
Nagmula sa 'sang wala
Wala ang himala.

,

Tala ang aking tula
Tula kung sa'n sambitla
Sambitla ko at punla
Punla, nagsisimula.

,

Tala, ang aking tula
Tula ng 'sang tulala,
Tulala, tumingala
Tumingala ka't wala.

Ang Pag-iisip ni Neneng Batuta

Hindi pa ito ang maikling kuwentong nais kong isulat. Drabble siguro itong matatawag kung ito'y fanfiction. Ito ay isang pagsilip sa pag-iisip ni Neneng Batuta.

Kakatapos lang naming mag-agahan-tanghalian-hapunan ni Toy. Iyong supot ulit, katulad ng dati. Kaso nawawalan na ng ubra. Kanina nakakatawa si Totoy, ang high. Biglang tumatawa, nagagalit, tapos tumatawa ulit.

Sabi ni Toy, kabalyero raw kami. Ano ba iyon? Mukhang hindi maganda. Parang hayop iyong tunog eh. O kaya kaldero. O baka mas maganda maging kaldero? Pero kung magiging gamit panluto lang din naman kami, mas gusto ko maging sandok. Kung anu-anong ulam ang natitikman ng sandok. Pero, di tulad ng kutsara, di niya kailangang maglabasmasok sa bunganga ng kung sino. Gusto ko sandok. Para masarap.

Pero wala pa ring tatalo sa batuta ko. Laspag na ito. Gamit na gamit na. Hindi ko maalala kung kailan ko ba ito unang nakuha. Basta, noong nagkamalay ako, hanggang sa naaalala ko, hawak ko na ito.

Mapagkakatiwalaan ba ang alaala? Hindi ko na maalala ang kulay ng damit ni Aling Sungit. Nakadamit ba siya? Nakakadiri naman kung hindi. Bakit nakakadiri? Bakit bawal maghubad?

Maghubad kaya ako ngayon?

Nakakahiya.

Teka. Isa-isang tanong lang. Nararamdaman ko ang dugo sa utak ko. Alaala. Marami tayong hindi maalala. At kung may superpower tayong mga tao, sigurado akong lahat ay magaling manloko. Pati sarili natin kaya nating lokohin e. Kung iisipin ko lang ngayon na nakakulay pusha-pusya-fusha... pucha, pink... si Aling Sungit, e di puwede ko nang paniwalain ang sarili ko na pink nga iyon at hindi porpol. Ang dali lang, di ba. Superhero na ako. Superman-loloko. Ehehehehe.

Alaala. Bakit naman kasi ang daling dayain? Hindi ba puwedeng may isip tayong parang DVD? Para puwedeng ulit-ulitin, i-rewind, i-fast forward, o i-pause. Mura lang naman ang DVD, singkwenta dalawa. Bakit kaya di naisip iyon ng kung sino man ang gumawa sa isip at alaala natin? Kung naging DVD na lang sana utak natin, tapos camera iyong mga mata natin, tapos puwede mag-transform sa malaking TV iyong talukap ng ating mga mata para kapag pumikit tayo, mapapanood natin ang kahapon, o kung anumang kabanata ng ating buhay ang nais nating balikan.

Ang ganda sigurong cartoons noon. Parang si Naruto lang. Magpaparami rin ako. Dahil gusto ko lang.

Mapagkakatiwalaan ba ang alaala? Kung kaya nating baguhin ang ating alaala, e di isang malaking kalokohan lang ang lahat. Naglolokohan na lang tayo. Paano kung hindi pala ako si Ne. At hindi si Toy si Toy. E di ang gulo na. Paano kung siya pala talaga si Ne at ako pala talaga si Toy? Lalong gumulo. Paano kung nagkataon lang na nagkauntugan kami at nagkapalit ang aming alaala, pero hindi namin alam at hanggang ngayon wala kaming malay na nagkapalit na pala kami?

Puwede na akong maging direktor.

Kung nabubura at nababaluktot ang alaala, ganoon din kaya ang kasaysayan? Hindi ba nakasalalay ang kasaysayan sa alaala? Sabihin na nating nakasalalay ito sa mga nakatalang pangyayari, pero hindi ba't kailangan mo munang maalala bago mo maitala? Paano kung nagsisinungaling ang alaala? E di wala na.

Ano pa ang mapagkakatiwalaan? Ano ang totoo?

Ang ngayon? Kung ano ba ang nakikita ko ngayon, heto lamang ang totoo? Paano ang hindi ko nakikita, nararamdaman, naririnig, naamoy, nalalasahan - wala na, peke na?

Ano ang totoo? Hindi natin alam. Basta, tayo ay nagtitiwala. Nagtitiwala sa mga alaalang ang katotohanan ay walang kasiguraduhan, ngunit mahalaga. Mahalaga dahil sa damdaming naiiwan ng bawat karanasan, bawat panahon na nagiging alaala.

At iyon ang mahalaga.

...Teka. Parang may nakalimutan yata akong tanong na dapat kong sagutin...

Buti hindi nakakabasa ng isip si Toy. Kung hindi, siguradong naasar na naman niya ako. Noong isang beses, tinanong ko siya kung saan nakasalalay ang buhay. Sabi niya, basta raw tumitibok ang puso, buhay pa. Kaso paano ang halaman, sabi ko. Tapos sabi niya, picha ka, suminghot ka na lang. At sabay tawa.

Pero saan nga ba?

Nakup. Kung nakakabasa lang talaga si Toy ng isip. Siguro high pa ako. Kaya kung ano-ano ang nasa isip ko.

Kahit ano namang isip ang gawin ko, hindi naman magiging pagkain ang mga ideya ko.

Pero basta nandito si Toy, kaya ko.

Basta nandito si Toy.